Við höldum aðeins áfram með hina fornu mánuði og nú skulum við rýna aðeins í Góuna. Góan hefst á sunnudegi í kringum 18.-24. febrúar og samkvæmt hinu forn norræna tímatali og er hún fimmti og næstsíðasti mánuður vetrar, að henni lokinni tekur einmánuður við.
Orðsifjar Góu virðast vera á reiki, en orðmyndin virðist ekki hafa verið notuð fyrr en á 17. öld. Var þá oftast notast við kvenkynsmyndina Gói. Í öðrum norðurlandamálum má finna orðin góa eða gói t.d. er Góa á færeysku gø, í nýnorsku gjø, go, á sænsku göja, gya og á forndönsku gue, gøj. Samkvæmt Ásgeiri Blöndal Magnússyni, málfræðingi, er orðið líklega tengt orðinu gjø í nýnorsku sem þýðir snjóföl og forníslenska veiðurheitinu gæ. Einnig er talið að Góan tengist mögulega á einhvern hátt gríska orðinu khion, sem þýðir snjór eða latneska orðinu hiems, sem þýðir vetur.
Aftur vísum við til Fornjóts konungs sem kom fram í fyrri grein um Þorrann, en til er gömul saga sem kemur fram í fyrsta kafla Orkneyingasögu þar sem segir frá Fornjóti konungi sem stjórnaði í Finnlandi og Kvenlandi. Þorri var sonur Fornjóts, en börn Þorra voru Nór, Gór og dóttirin Gói (síðar Góa). Var Þorri blótsmaður mikill og um miðjan vetur hélt hann ávalt mikið blót sem við þekkjum sem Þorrablót. Sagan segir að í einu slíku blóti hafi Gói horfið og fannst hvergi. Að þremur vetrum liðnum var Gói enn ófundin og fóru þá bræður hennar, Nór og Gór, að leita að henni. Nór ferðaðist innlendis í leit að systur sinni, en Gór tók að sér að leit við útsker og eyjar Noregs. Við leit sína komast bræðurnir að því að Hrólfur úr Bjargi, sonur Svaða jötuns norður úr Dofrum hafi rænt Gói. Nór leggur þá af stað til fundar við Hrólf, en þegar Hrólfur fréttir af því fer hann af stað til að mæta Nór. Þegar þeir loks hittast býður Nór Hrólfi til einvígis og börðust þeir lengi og vel, en hvorugur hafði sigur. Að lokum sættast þeir á að Nór fengi systur Hrólfs og að Hrólfur fengi að halda Gói. Á þessum leiðangri sínum hafði Nór lagt undir sig Noreg.
Líkt og með Þorrann þá bar að fagna Góunni á svipaðan hátt, en í þetta sinn þá var það í hlutverki húsfreyjanna. Þá áttu þær að fara fyrstar á fætur, ganga úr bæ fáklæddar og fara með þessa vísu fyrsta morgun í Góu:
Velkomin sértu, góa mín,
og gakktu í bæinn;
vertu ekki úti í vindinum
vorlangan daginn.
Gott þótti að heita á Góu þegar kom að veðri. Samkvæmt þjóðtrú var jákvætt ef veðrið var stormasamt yfir Góu, því þá yrði sumarið gott. Í eftirfarandi vísu má einmitt finna tengingu við veðráttu Góu og Hörpu (sjöundi mánuður samkvæmt forn norrænu tímatali)
Ef hún Góa öll er góð,
öldin má það muna,
þá mun Harpa hennar jóð
herða veðráttuna.
Konudaginn ber einnig upp í Góu og talið er að hann hafi farið að breiðast út um miðja 19. öld, en elstu heimildir eru frá Ingibjörgu Schulesen sýslumannsfrú á Húsavík. Þá líða nokkrir áratugir þar til hans er aftur getið í sögum eftir Guðmund Friðjónssonar á Sandi í Aðaldal. Í kringum 1900 er dagurinn orðinn þekktur um allt land og 1927 fær hann þá opinberu viðurkenningu að vera settur inn í Almanak Þjóðvinafélagsins. Auglýsingar fyrir sérstakan mat á konudaginn fara að birtast á fjórða áratugi seinustu aldar, sem og kvöldskemmtanir á vegum ákveðinna stúka Góðtemplarareglunnar eru tileynkaðara konudeginum. Svo er það um miðjan sjötta áratuginnn sem blómasalar fara að auglýsa konudagsblóm, en fyrsta auglýsingin af þeim toga kom frá Félagi garðyrkjubænda og blómaverslana frá 1957.
Við skulum því ekki kveinka okkur yfir slæmu veðri í upphafi Góu, því það bendir til þess að sumarveðrið verði gott og hver vill ekki geta notið sumarsins með sól, bjór og léttu tani (sólbað).
