Íþróttir hafa verið Eyjamönnum hugleiknar í gegnum árin og hefur fótboltinn verið þar fremstur í flokki. Áður en ÍBV kom til sögunnar þá voru helstu íþróttafélög Vestmananeyja þau Þór og Týr. Áhugaverður rígur myndaðist á milli þessara tveggja íþróttafélaga sem setti skemmtilegan blæ á bæjarlífið. Þar sem knattspyrnufélagið Týr var stofnað 1. Maí 1921 þá þykir við hæfi að gægjast aðeins í sögu þessa merkilega félags.
Það var fagur vordagur og gróður ilmur í lofti þegar knattspyrnufélagið Týr var stofnað þann 1. Maí 1921 að sögn Jóhanns Gunnars Ólafssonar eins af stofnendum félagsins. Voru allir stofnendurnir ungir að árum, í kringum 16-18 ára, en helsta ástæða fyrir stofnun félagsins var að þeir ungu leikmenn sem höfðu leikið með Knattspyrnufélagi Vestmannaeyja (KV) og Íþróttafélaginu Þór voru ósáttir með hvernig komið var fram við þá við æfingar. Samkvæmt frásögn Páls Scheving, einum af stofnendum félagsins þá var peninga hallæri hjá KV og Þór. Yngri leikmönnum var sýndur lítill áhugi og fengu þeir bolta til notkunar eftir hentisemi. Þegar þeir eldri svo mættu á æfingar, þá voru boltarnir teknir af þeim yngri, svo þeir eldri gætu æft. Varð þetta til þess að ungu leikmennirnir fengu sig full sadda af þessari framkomu, fjárfestu í sýnum eigin boltum og hönnuðu og saumuðu sinn eigin fána, brúnn bolti á dökkbláum grunni (einnig er talað um svartan hring á gulum grunni sem fyrsta fána félagsins). Á sama tíma var reynt að koma Jóhanni Gunnari Ólafssyni að sem formanni KV, en það tókst ekki til þó munurinn á kosningum hafi verið lítill. Fyrsti fundur Týs fór fram úti í Ofanleitishrauni og voru stofnmeðlimir 45 talsins, flestir á bilinu 16-18 ára. Fleiri fundir fylgdu í kjölfarið og var kosið til bráðabirgðastjórnar og skömmu síðar hófust fyrstu kappleikir félagsins. Fyrsti leikur liðsins fór fram 17. Júní 1921 á móti sameinuðu liði KV og Þórs, endaði sá leikur með tapi Týs. Á Þjóðhátíð sama ár, áttust liðin við aftur og hafði Týr þá sigurinn. Æfingar hófust af kappi 30. Apríl 1922 og lauk þeim 17. September sama ár. Kom fram í fundarbók félagsins að ekki hafi verið hægt að hafa eins margar æfingar og menn vildu sökum þess að verið var að byggja knattspyrnuvöll. Tveir leikir á milli Týs og Þórs fóru fram á þessu ári, sá fyrri þann 17. Júní og báru Týrarar sigur úr býtum 1:0, en töpuðu síðari viðureign sinni við Þór seinnihluta septembers 4:0, en þá var í fyrsta sinn keppt um verðlaunagrip. Gísli J. Johnsen, kaupmaður hafði þá tekið að sér að gefa íþróttafélögunum bikar til að keppa um. Næstu áru skiptust liðan á því að sigra verðlaunagripinn. Meðal stofnmeðlima Týs má nefna Jóhann Gunnar Ólafsson, Friðrik Jesson, Pál S. Scheving, Benóny Friðriksson (Binni í Gröf), Runólfur Jóhannson, Engilbert Sigurðsson og Sigurður Ólason.
Þjóðhátíðin var lengi vel í höndum íþróttafélaganna Týs og Þórs, en frá 1927 á skiptu þau henni á milli sín og sá Týr um hátíðina það árið sem og annað hvert ár. Mikið var lagt í undirbúining hátíðarinnar og voru týrarar heppnir að eiga marga velunnara sem sinntu þeim undirbúningi og uppsetningu í sjálfboðastarfi. Árið 1929 er fyrst getið um brennu á Fjósakletti, en áður höfðu þar verið smærri varðeldar. Á þessum tíma var Þjóðhátíðin töluvert frábrugðin þeirri hátíð sem við þekkjum í dag. Þá spiluðu íþróttir mjög stóran þátt í dagskrá Þjóðhátíðar, þá helst frjálsar íþróttir. Týrarar komu sterkir inn þar, en Friðrik Jesson hafði einmitt sett sitt fyrsta Íslandsmet í stangarstökki árið 1923 undir formerkjum Týs og kepptust menn við að slá það met á næstu Þjóðhátíðum. Kappróður var einnig vinsæl grein á Þjóðhátíð áður en hann færðist yfir á Sjómannadaginn, en týrarar voru einstaklega vel að sér í þeirri grein, enda með kempur á borð við Benóný Friðriksson (Binna í Gröf), Guðna Jónsson (Vegamótum), Júlíus Snorrason (Hlíðarenda) og Kristinn Friðriksson (Látrum), undir kröftugri stjón Þorgeirs Jóelssonar (Sælundi). Sagt er að Týr hafi unnið róðrarkeppnina 14 skipti eða alltaf nema einu sinni.
Þrettándinn er okkur öllum hugleikinn. Við munum eftir öllu fjörinu og þeim ævintýrablæ sem fylgt hefur þrettándagleðinni í þau fjölmörgu ár sem hún hefur varað. Gleðin eins og við þekkjum hana í dag kemur einmitt úr ranni Týs. Árið 1927 hélt kvenfélag hér í Eyjum grímudansleik og stóð stúkan Sunna fyrir blysför og álfadansi á Brimhólaflötum daginn eftir. Það var þó ekki fyrr en um 1946 sem skátarnir hér í Eyjum stóðu fyrir blysför jólasveinanna, en þeir gengu hringferð um eldskálina í Helgafelli. Ári seinna var gerð tilraun að bera blys í bæinn ofan af Heimakletti, en það þótti heldur hættulegt á þessum tíma árs og var því ekki endurtekið. Týrarar tóku svo við hátíðinni 1948 eða 1949 og var þá Háin valin sem hentugur staður fyrir heimleið jólasveinanna. Fóru Týrarar þar fyrstu jólasveina ferð sína, með heimatilbúin blys sem þeir svo fleygðu fram af brúninni til að láta vita að jólasveinarnir væru komnir til síns heima. Þessi hefð þótti mjög skemmtileg og vatt hún uppá sig smátt og smátt og fóru fleiri að taka þátt í henni. Árið 1962, skömmu fyrir jól var haft samband við stjórnir Þórs og Norðlendingafélagsins um samstarf um þrettándann, en þótti stjórnunum tíminn of naumur og var því ákveðið að Týr myndi alfarið sjá um þrettándagleðina. Stækkaði gleðin smátt og smátt og auk jólasveinanna bættust við aðrar kynjaverur eins og álfar, álfakóngur og álfadrottning, púkar og að ógleymdum tröllunum. Ljóst er að Týrarar hafa sett mikinn svip á íþrótta- og menningaarfleið Vestmannaeyja. Átök liðana Týs og Þórs eru eftirminnileg og góðlátlegur rígur þeirra á milli skemmti Eyjamönnum í gegnum tíðina, sérstaklega þegar reynt var að toppa hverja Þjóðhátíðina á fætur annarri. Við Vestmannaeyjingar erum heppin að eiga stóran hóp fólks sem er tilbúið að leggja á sig mikla vinnu við að efla hreysti og menningu okka Eyjamanna.
