Í ljósi þess að páskarnir eru tiltölulega nýafstaðnir þá þykir okkur vel við hæfi að renna lauslega yfir kirkjusögu Vestmannaeyja, því þar er af nógu að taka.
Talið er að ein af fyrstu kirkjum sem reist var á Íslandi hafi verið byggð hér í Vestmannaeyjum um 1000, hún er talin fjórða eða fimmta kirkjan sem byggða var á landinu og að hún hafi mögulega staðið við Hörgaeyri, rétt sunnan við Heimaklett. Efnisviðurinn í kirkjuna kom frá Noregi og fluttu þeir Gissur hvíti og Hjalti Skeggjason hann til landsins fyrir tilskipan Ólafs Tryggvasonar konungs, en hann fyrirskipaði að þeir skildu byggja kirkjuna þar sem þeir kæmu fyrst til lands. Talið er að þetta hafi gerst rétt áður en kristni var lögtekin á Íslandi. Kirkjan var tileinkuð heilögum Klemens, sem er verndardýrlingur sæfara og sjósóknar og hefur því verið kölluð Klemensarkirkja. Kirkjan stóð í tæp 300 ár og viku blótstaðir Vestmannaeyjinga í kjölfari byggingar kirkjunnar. Árið 2000, í tilefni 1000 ára kristnitökuafmælis Íslendinga, gaf Noregskonungur Vestmannaeyjingum eftirmynd Norskrar stafkirkju sem reist var á skansasvæðinu, en það svæði var tekið í gegn á þessum tíma og gert hið myndarlegasta. Var stafkirkjan reist til minningar um Klemenskirkju sem stóð við Hörgaeyri. Kirkjan er byggð í Holtalen stíl, líkt og stafkirkjan sem stendur í Haltdalen, nú Holtålen í Trøndelag í Noregi. Kirkjan er helst til notuð við hátíðar messur eins og þegar minnst er upphafs og endaloks Heimaeyjargossins, en einnig hafa farið fram skírnir og giftingar í kirkjunni.
Árið 1573 var reist timburkirkja á Fornu-Löndum og voru þeir kirkjumunir sem höfðu verið í Ofanleitis og Kirkjubæjar kirkjum færðir þangað, en þeir munir komu upprunalega frá Klemensarkirkju við Hörgaeyri. Var hún fjármögnuð með samskoti íbúa Vestmannaeyja. Stóð þessi kirkja til ársins 1627, en hún var brennd til kaldra kola í Tyrkjaráninu. Sjóræningjarnir rændu því sem þeir komu hendur á, en nokkrum árum áður, 1614 höfðu enskir sjóræningjar undir forristu John Gentleman, einnig rænt kirkjuna og haft á brott með sér bækur og ýmsa kirkjumuni. Kirkjuklukkunum bjargað og þær faldar og er önnur þeirra í kirkjuturni þeirrar Landakirkju sem við þekjum í dag. Hafist var við að byggja aðra kirkju 1631, en hún var færð í vestur átt til að auðvelda Ofanbyggjurum kirkjusókn og hafði fyrri kirkjan dregið nafn sitt Landakirkja af því svæði sem hún var byggð á, Fornu lönd og fylgdi það nafn nýju kirkjunni. Árið 1686 var kirkjan þó orðin mjög illa farin, þrátt fyrir tilraunir til viðhalds og endurbætur og ákveðið var að rífa hana og endurbyggja. Stóð sú kirkja allt til árins 1722 eða aðeins í 54 ár, en þá var ráðist í að byggja nýja kirkju og var það þriðja Landakirkjan sem var byggð. Ekki var vandað mikið til verka þegar sú kirkja var byggð því hún stóð aðeins í 26 ár. Samkvæmt konungsúrskurði 26. mars 1748 var tekin sú ákvörðun að kirkjan skildi rifin vegna hrörlegs ástands. Var því enn á ný byggð ný kirkja á þessum reit árin 1748-1749. Ekki gekk betur til en svo að sirka 25 árum síðar var ákveðið að fara í enn aðra kirkjubyggingu þar sem fyrri kirkja taldist óhæf til kirkjuhalds sökum rigningarleka. Fyrri kirkjur höfðu aðallega verið byggðar úr timbri, en 1774 var ákveðið að byggja kirkjuna úr steini svo hún gæti staðist tímans tönn. Var því gerður samningur við hinn danska húsameistara Nikolai Eigtved um að sjá um teikningu af hinni nýju kirkju, en Eigtved hannaði m.a. teikningar af Amalienborgarhöll og Kristjánsborgarhöll Kristjáns V. danakonungs. Georg David Anthon byggingarmeistari í Kaupmannahöfn stóð fyrir byggingunni á hinni nýju kirkju, en hinn þýski Kristófer Berger var yfirsmiður. Flutti Berger til Vestmannaeyja ásamt konu sinni og átta börnum 1774 ásamt lærisveini sínum. Stóðu byggingar yfir frá 1774-1778 og var þá Landakirkja færð á þann reit sem hún stendur núna. Samkvæmt venjum á Íslandi þá stóðu kirkjur innan kirkjugarðs, en brugðið var útaf þeim vana við byggingu Landakirkju og talið er að hún sé fyrsta kirkja sem byggð hefur verið á Íslandi utan kirkjugarðs. Á sama tíma var hafist handa við byggingar á Bessastaðarkirkju og var afgangsefni úr Landakirkju notað við þá uppbyggingu. Frá 1856-1857 voru gerðar töluverðar endurbætur á kirkjunni að innan, þá voru veggir kalkaðir, sætum var bætt við, en einnig var byggður turn á kirkjuna. Magnús Ísleifsson trésmíðameistari stóð fyrir töluverðri viðgerð á kirkunni árið 1903, en þá voru svalir breikkaðar, gluggar stækkaðir, söngpallur stækkaður og forkirkja úr timbri reist. Eftir teikningum Ólafs Á. Kristjánssonar bæjarstjóra, var farið þegar ráðist var í miklar endurbætur árin 1955-1959. Þá var reist ný forkirkja og turn sem og sæti og gólf voru endurnýjuð. Eftir þessa tilkomumiklu breytingu var kirkjan endurvígð 4.október 1959. Í Heimaeyjagosinu 1973 var messað í Landakirkju þann 23. mars á meðan gosið stóð sem hæst. Mildi þykir að þrátt fyrir mikið ösku- og vikurfall við Landakirkju, þá varð kirkjan ekki fyrir miklum skemmdum. Árið 1978 var farið í viðgerðir á kirkjunni og þá voru pottgluggar teknir úr henni, en þeir höfðu verið síðan um aldamótin 1900 og settir voru nýjir harðviðargluggar með tvöföldu gleri, en einnig var sett eirþak á kirkjuna sama ár. Nýjustu breytingar á Landakirkju fóru fram 1990, en þá var tekið til notkunar safnaðarheimili sem teiknað var af Páli Zóphóníasarsyni og svo aftur 2005, þá var safnaðarheimilið stækkað og þar komið fyrir skrifstofum, fundarsal og eldhúsi. Eins og pistillinn sýnir þá er kirkjusaga Vestmannaeyja gríðarlega áhugaverð, „sama“ kirkjan byggð, endurbyggð, löguð, lagfærð og færð. Hér höfum við aðeins stiklað á stóru í sögunni, en seinna munum við rýna í sögu Ofanleitiskirkju og Kirkjubæjarkirkju og kennir þar ýmissa að grasa.
